Waterfox

Waterfox zaczynał jako zoptymalizowany pod 64 bity fork Firefoksa, a wyewoluował w alternatywę stawiającą prywatność na pierwszym miejscu, z której usunięto telemetrię, zbieranie danych, treści sponsorowane i integrację z Pocket. Bazuje na Firefox ESR i ma domyślnie włączone DNS over Oblivious HTTP, które Waterfox nazywa Ultra Protection: zapytania DNS przechodzą przez przekaźnik Waterfoksa do resolvera Cloudflare, co ukrywa zarówno treść, jak i źródło twoich zapytań – tego żadna inna popularna przeglądarka nie włącza domyślnie i za darmo.

Prywatność nie kończy się na DNS. Karty z kontekstem (kontenery) są domyślnie włączone, tak jak od wersji 153 w samym Firefoksie, Private Tabs pozwalają przeglądać anonimowo w tym samym oknie, a do tego nie ma zdalnych eksperymentów ani spersonalizowanych kanałów treści. Kiedy Mozilla ogłosiła plany zrobienia z Firefoksa „przeglądarki AI”, twórca Waterfoksa Alex Kontos odpowiedział stanowczo: „Waterfox nie będzie zawierał LLM-ów. Kropka.” – dzięki temu Waterfox jest świadomie zbudowaną przystanią dla osób, które chcą, by ich przeglądarka trzymała się z dala od wyścigu AI.

Waterfox obsługuje rozszerzenia z trzech ekosystemów: Firefox Add-ons (pełna kompatybilność), Chrome Web Store i Opera Web Store (częściowa kompatybilność z prostszymi rozszerzeniami). Najnowsze wersje dodały natywne pionowe karty w układzie drzewa, grupy kart, ręczne usypianie kart i obsługę WebGPU. Kod źródłowy jest otwarty na licencji Mozilla Public License i dostępny na GitHubie.