Najlepsze alternatywy dla Opery GX do grania

Microsoft Edge z powodzeniem wymyślił się na nowo jako przeglądarka z najwyższej półki. Zbudowany na tym samym silniku Chromium co Chrome, dorównuje przeglądarce Google szybkością i kompatybilnością, ale dodaje własny, produktywnościowy sznyt Microsoftu. Funkcje takie jak pionowe karty, obszary robocze i podzielony ekran czynią go zaskakująco mocnym narzędziem do pracy.

Jest mocno zintegrowany z ekosystemem Microsoftu: Copilot (AI Microsoftu) siedzi w panelu bocznym, a logowanie jest powiązane z twoim kontem Microsoft, Microsoft 365 i OneDrive. Wyróżnia się funkcja kart w trybie uśpienia („Sleeping Tabs”), która agresywnie usypia nieużywane karty, żeby oszczędzać RAM, przez co na starszym sprzęcie Edge często wydaje się lżejszy od Chrome.

Część użytkowników uważa nachalne promowanie usług Microsoftu za irytujące. Jednak jako domyślna przeglądarka Windowsa Edge nie jest już tylko narzędziem do pobrania Chrome – to naprawdę sprawny, bogaty w funkcje konkurent, który świetnie sprawdza się w firmach i biurach.

Brave wychodzi z założenia, że prywatności nie trzeba ustawiać ręcznie – przeglądarka ma po prostu działać. Od razu po instalacji Brave Shields agresywnie blokują trackery firm trzecich, reklamy i skrypty do fingerprintingu. To nie tylko chroni twoje dane, ale często przyspiesza ładowanie stron, bo ciężkie skrypty sieci reklamowych w ogóle się nie pobierają.

Poza blokowaniem Brave oferuje cały zestaw narzędzi do ochrony prywatności: wbudowany firewall + VPN (płatny), wyszukiwarkę nastawioną na prywatność, a nawet tryb Tor w prywatnych oknach, który anonimowo przekierowuje ruch. Możesz też dobrowolnie włączyć reklamy szanujące prywatność w zamian za nagrody w kryptowalucie, co odwraca tradycyjny model reklamowy do góry nogami.

Funkcje „krypto” niektórym mogą wydawać się zbędnym balastem, ale łatwo je wyłączyć. Pod spodem działa Chromium, więc wszystkie ulubione rozszerzenia z Chrome działają bez zarzutu. Jeśli chcesz szybkości i kompatybilności Chrome bez śledzenia przez Google, Brave to świetny zamiennik.

Vivaldi powstało dla użytkownika, który chce kontrolować każdy piksel przeglądarki. Oferuje bezprecedensowy poziom personalizacji: możesz przenieść pasek kart na dowolną krawędź ekranu, układać karty w stosy, wyświetlać kilka stron obok siebie i tworzyć złożone łańcuchy poleceń („Command Chains”), które automatyzują całe procesy.

Poza interfejsem Vivaldi wbudowuje w przeglądarkę pełnoprawnego klienta poczty, kalendarz i czytnik kanałów, aspirując do roli kompletnego centrum produktywności. Chroni prywatność, blokując trackery i reklamy bez potrzeby instalowania rozszerzeń, a jednocześnie działa na silniku Chromium, co zapewnia pełną kompatybilność ze stronami.

Sama liczba opcji może przytłoczyć zwykłego użytkownika, a interfejs bywa gęsty. Ale dla zaawansowanych użytkowników, którzy chcą mieć przeglądarkę dopasowującą się do nich – a nie odwrotnie – Vivaldi to wymarzony plac zabaw.

Google Chrome to niekwestionowany król kompatybilności. Ponieważ dominuje na rynku, twórcy stron optymalizują je najpierw pod Chrome, więc niemal wszystko wyświetla się w niej bez zarzutu. Silnik JavaScript V8 wyznacza standard szybkości, dzięki czemu nawet rozbudowane aplikacje webowe działają płynnie i reagują natychmiast.

Największą siłą przeglądarki jest ekosystem. Ma największą bibliotekę rozszerzeń na świecie, więc możesz sprawić, że zrobi niemal wszystko. Ścisła integracja z usługami Google, na przykład błyskawiczna synchronizacja historii, haseł i kart między urządzeniami, sprawia, że każdy, kto żyje w ekosystemie Google, poczuje się tu jak w domu.

Wady są dobrze znane: potrafi zjadać sporo zasobów, często zajmując dużo RAM-u, a jej model biznesowy opiera się na zbieraniu danych. Ustawienia prywatności możesz dostroić, ale Chrome to w ostatecznym rozrachunku produkt firmy reklamowej. Jeśli zależy ci na pełnej prywatności, rozejrzyj się gdzie indziej, ale pod względem czystej użyteczności i wygody trudno ją pobić.

Mozilla Firefox to ostatnia duża niezależna przeglądarka, działająca na własnym silniku Gecko, a nie na Chromium. Ta niezależność pozwala jej stawiać kontrolę użytkownika ponad interesy korporacji i oferować otwartoźródłową, przejrzystą i mocno konfigurowalną przeglądarkę.

Prywatność jest wpisana w jej fundamenty. Funkcje takie jak wzmocniona ochrona przed śledzeniem domyślnie blokują inwazyjne trackery, a wbudowane karty z kontekstem, czyli kontenery (domyślnie włączone od Firefoksa 153), pozwalają odseparować od siebie różne sfery cyfrowego życia, na przykład trzymać dane Facebooka z dala od bankowości. Pod względem personalizacji Firefox nie ma sobie równych: jeśli chcesz, możesz całkowicie przebudować interfejs za pomocą CSS.

W surowych benchmarkach JavaScriptu bywa czasem odrobinę za Chrome, ale w codziennym użyciu różnica jest rzadko odczuwalna. Biblioteka rozszerzeń jest dojrzała i solidna. Jeśli zależy ci na zdrowiu otwartej sieci i chcesz mieć przeglądarkę, która służy tobie, a nie reklamodawcom, Firefox to wybór oczywisty.

Opera wyznaje filozofię „wszystko w zestawie”. Zamiast kazać ci szukać rozszerzeń, wbudowuje popularne narzędzia bezpośrednio w interfejs. Darmowy VPN (w praktyce proxy), bloker reklam i narzędzie do zrzutów ekranu są dostępne od razu po instalacji.

Jej znakiem rozpoznawczym jest pasek boczny, który daje stały dostęp do WhatsAppa, Messengera, odtwarzaczy muzyki takich jak Spotify oraz „Arii”, własnego asystenta AI Opery. To idealne rozwiązanie dla osób, które chcą mieć czaty i multimedia na widoku bez żonglowania osobnymi oknami czy kartami.

W porównaniu z minimalistycznymi alternatywami interfejs może wydawać się przeładowany, a część użytkowników woli otwartoźródłowe standardy prywatności od zamkniętego stosu technologicznego Opery. Jeśli jednak chcesz bogatej w funkcje przeglądarki typu „scyzoryk szwajcarski”, gotowej do pracy od pierwszego uruchomienia, Opera jest w ścisłej czołówce.